Tag Archives: DeMarcus Cousins

Podkoszowa zmiana warty

Ostatnie sezony stoją pod znakiem wielkiej wymiany wysokich graczy w  kadrach drużyn NBA. Widać to nie tylko ze startowych piątek wielu drużyn, ale i ze statystyk. Pod kosze najlepszej ligi świata napływa świeża krew.

Dwóch na trzech najlepiej zbierających koszykarzy NBA ma 26 lat lub mniej.* (patrz metodologia na dole). Oznacza to, że urodzili się w drugiej połowie lat 80., a Bird, Magic Johnson czy Moses Malone to dla niej równie zamierzchła historia koszykówki, jak dla ich starszych kolegów z ligi urodzonych o dekadę wcześniej – np. Pete Maravich czy Bob Cousy.

To dowód na to, że ten i poprzedni sezon to okres wielkiej wymiany wiodących zawodników podkoszowych. „Stare gwiazdy”, dziś już często grubo po 30-tce oddają powoli pola młodszym kolegom. Cofnijmy się o kilka lat wstecz, do pierwszego sezonu otwierającego obecną dekadę. W dziesiątce najlepiej zbierających znajdowali się wtedy następujący gracze:

RPG

1

Kevin Love

21

13,8

2

Dwight Howard

24

13,7

3

Marcus Camby

35

13,6

4

Samuel Dalambert

28

13,3

5

Joakim Noah

24

13,2

6

DeJuan Blair

20

12,7

7

Carlos Boozer

28

11,8

8

Tim Duncan

33

11,6

9

Andrew Bogut

25

11,3

10

Eric Dampier

34

11,3

 średnia

27,2

12,6

W tym sezonie w gronie dziesięciu najlepiej zbierających w lidze pozostało tylko czterech z nich – Love, Howard, Duncan i Bogut. Za to średnia wieku najlepszej 10 spadła do 26 lat, a liczba zebranych piłek skoczyła o 0,5 zbiórki na mecz.  Oto zestawienie:

RPG

1

Andre Drummond

20

13,9

2

DeAndre Jordan

25

13,8

3

Dwight Howard

28

13,7

4

Andrew Bogut

29

13,6

5

Jordan Hill

26

13,5

6

Kevin Love

25

13,1

7

DeMarcus Cousins

23

12,8

8

Nikola Vucevic

23

12,3

9

Kenneth Faried

24

12,2

10

Tim Duncan

37

12

 średnia

26,0

13,1

Dla porównania średnia Marcina Gortata na 36 minut gry spadła w tym okresie z 11,3 rpg i 2,3 bpg do 9,6 zbiórek na mecz i 1,7 bloku. Inna sprawa, że w sezonie 2009-10 Gortat nie grał średnio 15 minut w meczu (minimum przyjęte przeze mnie do porównania – dla Gortata było to 13,4 minuty), a obecnie czas jego gry 32,6 minuty. A czas jest istotnym czynnikiem przy porównywaniu osiągnięć w przeliczeniu na czas gry. Gdyby nie niewiele minut Gortat w sezonie 2009-10 byłby 12 najlepiej zbierającym w NBA, w tym jest już dopiero 47. Młody peleton wydaje się odjeżdżać naszemu centrowi. Nawet jeśli statystyki to nie wszystko.

Patrząc na dość odmłodzone składy większości drużyn NBA (celuje w tym zwłaszcza wschód) widać, że w pierwszych piątkach wielu drużyn nastąpiła wręcz inwazja młodych środkowych. Wielu z nich jest obecnych w NBA od kilku lat, ale zwykle odgrywali role drugo, a czasami wręcz trzecioplanowe. Oto pięciu subiektywnie wybranych graczy, którzy wydają się wykorzystywać szanse, które otrzymali szanse od losu (czyli transferów, które spowodowały, że nagle dostali więcej minut gry) oraz od trenerów, którzy na nich postawili (wszystkei statystyki w przeliczeniu na 36 minut czasu gry).

Robin Lopez – 25 lat , Portland Trail Blazers

12 pkt., 9,8 zbiórki i 1,7 bloku

Robin LopezW lidze od dawna, ale nigdy jeszcze w tak ważnej i tak dobrze wykonywanej roli. Jeszcze w zeszłym sezonie zmiennik Marcina Gortata w Phoenix Suns, dziś pierwszy center Portland Trail Blazers, którzy po eksperymentach z JJ Hicksonem (zdaniem redaktora Michałowicza sobowtóra Michaela Jordana) oraz fatalnych wyborach centrów w drafcie (Greg Oden, Meyers Leonard) wreszcie znalazł swoje miejsce. Nie dość, że jest graczem wyjściowej piątki, to na dodatek jego zespół świetnie się spisuje w tym sezonie (zobaczymy co będzie w playoffach), a on doskonale odnajduje się w swojej roli. Choć statystycznie jego wyniki nie są może imponujące, to i tak lepsze niż jego krótkotrwałego mentora – Gortata. Zarówno lepiej od niego zbiera (45. Miejsce), jak i blokuje. Nieco gorsze wyniki punktowe to zapewne efekt niezłego otoczenia w postaci doskonałych strzelców – Aldridge’a, Lillarda czy Matthewsa.

 

Miles Plumlee – 25 lat, Phoenix Suns

12,8 pkt., 11,7 zbiórki i 2,3 bloku

Nowy center Suns, który zastąpił Gortata i Lopeza jest chyba jednym z największych zaskoczeń sezonu i jednym z kandydatom do nagrody Most Improved Player. Wyciągnięty z głębokiej ławki zespołu z Indiany jest w tej chwili, w przeliczeniu na 36 minut 5 najlepiej blokującym graczem NBA. Bez rozbicia na czas jest nr 7, a w zbiórkach nr 17 w całej lidze.

Miles Plumlee blokuje

Jego drużyna zajmuje niemal na półmetku miejsce dające szanse na grę w playoffs. I choć widziałem Suns w akcji w tym sezonie dwukrotnie – nie wiem dlaczego. Plumlee jest jednak klasycznym przedstawicielem ekipy Jeffa Hornacka – czyli skutecznej drużyny skleconej z materiału z recyclingu. Która na dodatek radzi sobie na wyjątkowo mocnym Zachodzie. Życzę centrowi Suns, jak najlepiej, ale wyjątkowo nie sądzę, żeby udało mu się powtórzyć wiele takich sezonów. To może być drugi Andris Biedrins (niestety).

 

 

 

Andre Drummond – 20 lat, Detroit Pistons

14,0 pkt., 13,9 zbiórki i 1,8 bloku

W zasadzie powinienem od niego zacząć, bo w chwili obecnej to najlepiej zbierający gracz NBA. Wraz z bratem bliźniakiem Gregiem Monroe (po tym, jak obaj się ogolili i zapuścili brody trudno ich odróżnić)  sprawia, że starcia podkoszowe z Pistonsami to prawdziwe wyzwanie. Drummond nieźle też broni, ale… cieniem na jego grze kładzie się skandalicznie słaba skuteczności z linii rzutów wolnych (38 proc.!), niezbyt zaawansowane możliwości gry kombinacyjnej (0,4 asysty na mecz) czy dość kiepski rzut dystansowy. Drummond ma jednak dopiero 20 lat i już stał się najefektywniej zbierającym graczem ligi. Strach się bać, co będzie dalej.

Nikola Vucević – 23 lata, Orlando Magic

14,6 pkt., 12,3 zbiórki, 1,2 bloku i 2,1 asysty

Nikola Vucević

Nie ukrywam – jestem Vuceviciem zachwycony. Osobiście uważam, że najgorsze co zrobiła Philadelphia w pogoni za Andrew Bynumem rok temu, to było pozbycie się Vucevicia. Chłopak jest moim zdaniem materiałem na jednego z najlepszych centrów NBA. W chwili obecnej prezentuje na pewno wyższe możliwości niż Bynum. Świetnie zbiera, nieźle podaje, doskonale rzuca osobiste (79 proc.), ma niezły dystans i wyjątkowo duży arsenał podkoszowy. Problem w tym, że grał dotychczas w stosunkowo słabych zespołach.

Magic brakuje tylko by Oladipo i Vucevicc nabyli więcej doświadczenia, mądrzejszego rozgrywającego niż Jameer Nelson oraz lepszego trenera.

 

DeMarcus Cousins – 23 lata, Sacramento Kings

26,2 pkt., 12,8 zbiórki, 1,1 bloka, 3,4 asysty, 2,1 stl.

Każdy, kto choć trochę interesuje się koszykówką, wie kim jest Cousins. 23-latek ma wszystkie papiery by stać się jedną z największych gwiazd ligi. I poniekąd już nią jest. Statystyczny lider Kings jest przede wszystkim gwiazdą skandali.

Cousins ma tylko jedną wadę. Ale gigantyczną – charakter. O skali jego boiskowej nonszalancji świadczy liczba strat na mecz – 3,8 straty –  żaden z 55 najlepiej zbierających ligi nie zbliża się nawet do tego niechlubnego osiągnięcia.  Równocześnie żaden z nich nie kradnie 2,1 piłki na mecz, co przy 210 cm wzrostu i 122 kg wagi jest wynikiem imponującym.

Cousinsowi brakuje trenera z charakterem, którego obdarzy szacunkiem.

Lista ciekawych graczy powinna być jeszcze dłuższa. W tym sezonie wyróżniają się bowiem tacy młodzi koszykarze, jak:

Jordan Hill (26 lat, Los Angeles Lakers) – 16,7 ppg, 13,5 rpg, 1,4 bpg

Kennetha Faried (24 lata, Denver Nuggets) – 15,6 ppg, 12,2 rpg, 1,3 bpg

Kosta Koufos (24 lata, Memphis Grizzlies) – 12,8 ppg, 11,9 rpg, 1,8 bpg

Steven Adams (20 lat, Oklahoma City Thunder) – 9,5 ppg, 10,3 rpg, 1,1 bpg

John Henson (23 lata, Milwaukee Bucks) – 15,6 ppg, 10,0 rpg, 2,8 bpg

Część z nich dostała szanse dzięki kontuzjom kolegów (Larry Sanders – Bucks, Marc Gasol – Grizzlies) czy braku rywali do podkoszowych pozycji (Hill w Lakers).

Do wyliczeń wykorzystałem dane z serwisu basketball-reference.com. Zestawienei najlepiej zbierających graczy według przyjętej metodologii wrzucę,  gdy tylko znajdę chwilę na obrobienie .xlsa, by był bardziej czytelny.

Zapraszam do polubienia profilu Fastbreak.pl na Facebooku! Dzięki temu łatwiej dowiecie się o kolejnych wpisach.

METODOLOGIA

Zestawienie opiera się na liczbie zbiórek na 36 minut gry. W celu porównania przyjąłem następujące warunki krańcowe: ok. 60 proc. rozegranych meczy w sezonie (dla 2013-14 – min. to 20, dla 2009-10 – min. to 50), nie mniej niż 15 minut średnio na mecz, powyżej 8,9 zbiórki (tylko wtedy łapie się nieszczęsny John Leuer J ). Takie kryteria spełnia 55 koszykarzy.  31 z nich ma 26 lat lub mniej (stan na 9 stycznia 2014 r.) Gortat jest 47.

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under NBA

Młodzi, ale zbyt mało gniewni?

Tak słabo draftu jak ubiegłoroczny nie widziano w NBA od dawna – wydają się mówić statystyki. Może jednak za wcześnie o tym przesądzać. Kilka uśpionych talentów ma szansę się obudzić. Pierwszą oznaką może być triumf debiutantów w meczu Rookie-Sophomores. Być może nie ostatnią.

Nr 1 draftu John Wall.

Na papierze ten sezon wygląda dla debiutantów fatalnie. Tylko trzech uczestników draftu 2010 ma średnie punktowe powyżej 10 pkt./mecz (John Wall, DeMarcus Cousins i Landry Fields), zaledwie 10 gra powyżej 20 minut na mecz, a 16 powyżej 15 min. Można do tego grona dorzucić jeszcze Blake’a Griffina, ale i tak pod względem punktów i minut, gorszych debiutantów od tegorocznych jeszcze w tym wieku nie widziano. Czy naprawdę jest tak źle?

*Dla zainteresowanych statystykami i podsumowaniami na końcu postu wyliczenia dla ostatnich sezonów.

 

„Śpiochy” są wśród nas

Śmiem twierdzić, że tegoroczny draft, a szerzej ujmując tegoroczni debiutanci, mają wcale nie gorszy potencjał od swoich kolegów, którzy do NBA trafili wcześniej. Pominę gwiazdy – Johna Walla i Blake’a Griffina, bo dwa rodzynki w liczącej kilkuset koszykarzy grupie chłopaków, którzy przewinęli się w wakacje przez obozy klubów NBA i Summer League, nie mają wpływu na średnią. Oczywiście, wywód jest teoretyczny, bo nie można skali talentu pokazać liczbami.

Co trzeba zrobić, by zaistnieć od początku w NBA? Niestety całkiem sporo. Mieć talent, szczęście do trenera, szczęście do sytuacji w drużynie, silną psychikę i wpasować się do zespołu w szatni. No i oczywiście ciężko harować u unikać kontuzji.

Zakładając talent i harówkę – pozostają więc już tylko głowa, zdrowie i szczęście. Z głową bywa różnie, ale w końcu można nad sobą panować. Dużo gorzej ze szczęściem i zdrowiem.

Przykładami koszykarzy z ostatnich lat, którzy mieli szczęście do sytuacji w drużynie (spełniając pozostałe warunki) są m.in. Jonas Jarebko z Pistons (kontuzje wykazały braki na pozycji SF), Anthony Morrow w Warriors (kontuzje Ellisa i Azubuike), Chris Douglas-Roberts w Nets czy Johnny Flynn w Minnesocie (nie mieli rozgrywającego). Możnaby wymieniać dalej (np. Courtney Lee w Orlando Magic).

W drugą stronę można wymienić np. Jarryda Baylessa, świetnego koszykarza, i jego przygody w Blazers, gdzie trudno było rywalizować z gwiazdą (Brandon Roy- przykład Wesa Matthewsa pokazuje, że gdy nie ma Roya, a ma się talent, głowę i pracę można stać się kimś, nie będąc nawet w drafcie).

Oczywiście szczęściu trzeba pomóc. Można to zrobić np. wytrwałością – co zwykle zajmuje kilka lat. Przykładem takich karier są koszykarze, których nazywam „ŚPIOCHAMI”. Oto kilku z nich z Draftu 2007:

Rodney STUCKEY (nr 15)

Stuckey miał zarówno talent, jak i sporo szczęścia.

Stuckey trafił do drużyny Billupsa. Wysoko postawiona poprzeczka, ale można się czegoś nauczyć. Zwłaszcza, że Stuckey dostał szansę na bycie nr 2. Sytuacja się jednak nagle zmieniła, gdy Billupsa trafił do Denver za Iversona, a z Iversonem długo w Detroit nie wytrzymali.

Średnie z pierwszego sezonu: 19 minut, 7,6 ppg/2,3 as.

Średnie z tego sezonu: 30 minut, 15,1 ppg/4,4 as. (poprzedni był lepszy 16,6 ppg/4,8 as.)

Nick YOUNG (nr 16)

Podobnie jak Stuckey, Young trafił do drużyny z wyraźnym liderem i to grającym na tej samej pozycji – Arenasem. Young też dostał szanse. A gdy Arenas zniknął, stał się liderem.

Średnie z pierwszego sezonu: 15,4 minuty, 7,5 ppg

Średnie z tego sezonu: 31,7 minuty, 17,8 ppg

Wilson CHANDLER (nr 23)

Wilson Chandler to szara eminencja. Lider, który nie potrzebuje być na pierwszym planie

Na początku zadaniowiec, w ubiegłym sezonie, gdy nie było jeszcze Amare – lider. Z nim w składzie nawet zyskał na statystykach.

Średnie z pierwszego sezonu: 19,6 minuty, 7,6 ppg/3,6 rpg

Średnie z tego sezonu: 34,4 minuty, 16,5 ppg/5,9 rpg

Aaron BROOKS (nr 26)

Średnie z pierwszego sezonu: 11,9 minuty, 5,2 ppg/1,7 as.

Średnie z poprzedniego sezonu (gdy nie był ciągle kontuzjowany): 35,6 minuty, 19,6 ppg/2,6 ass

Draft 2007 ma kilka innych, podobnie spektakularnych przykładów: Joakim Noah, Jared Dudley i Carl Landry podobnie przebili się do pierwszych piątek lub przynajmniej jak Dudley stali się „pierwszymi z ławki”.

 

Kandydaci na śpiocha

Jak już powiedziało się, że każdy draft ma swoich śpiochów, czas zaryzykować i wskazać kilku koszykarzy, którzy mają szanse pójść drogą kolegów z poprzednich roczników. Pominę tu graczy z pierwszej piątki draftu – jeśli znaleźli się już tak wysoko, to ktoś uznał, że nie po to wydaje się całkiem spore pieniądze na młodego, niesprawdzonego koszykarza, by nie dawać mu minut gry (od 3 do 5 mln dol. za sezon). Oni swoją szanse dostaną. Podobnie jak kilku ich kolegów z miejsc do 10-tego. Oto moje typy:

Greivis VASQUEZ (nr 28, Memphis Grizzlies)

Czy Vasquez da radę grać na parkietach NBA tak, jak to robił w Maryland Terrapins?

Kiedy oglądałem w ubiegłym sezonie kilka spotkań Maryland Terrapins, Vasquez bezsprzecznie dominował w nich na boisku. Żadne tam wielkie wsady, efektywne alley-oopy tylko świetna kontrola tempa gry, gra piłką, szerokie pole widzenia, umiejętność brania odpowiedzialności w swoje ręce. Vasquez to moim zdaniem jeden z najbardziej wszechstronnych koszykarzy tego draftu. Jeśli dostanie szanse (a na razie dostaje 12 minut w meczu, ale w miarę regularnie), a zdrowie dopisze, może pozostać w tej lidze przez kilkanaście najbliższych lat. Mike Conley ma silnego konkurenta.

Damion JAMES (nr 24, New Jersey Nets)

Gwiazda Texas Longhorns szansy nie dostaje. Zaledwie 19 rozegranych spotkań to dla chłopaka, który potrafił zbierać w NCAA po 10 zbiórek w meczu, rzucać 15-18 pkt i jeszcze mieć skuteczność za 3 punkty bliską 40 proc. to niewiele. James to wielki talent. Szkoda byłoby go zmarnować. Na szczęscie pod nieobecność kontuzjowanego Travisa Outlawa zaczął pojawiać się w pierwszej piątce Nets.

Patrick PATTERSON (nr 14, Houston Rockets)

Silny skrzydłowy z Kentucky ma automatyzm rzutowy Davida Westa. I ma szansę zrobić podobną karierę. Na przeszkodzie stoi tylko Luis Scola. Ale od Scoli można się sporo nauczyć w grze podkoszowej. Z Pattersona będą ludzie.

Ed DAVIS (nr 13, Toronto Raptors)

Z całej tej czwórki dostaje najwięcej szans. Zagrał już ponad 40 meczy po 22 minuty w każdym. Jego rywalem o miejsce w składzie Toronto jest głównie Amir Johnson. I choć Johnson jest równie dobry, jak i niedoceniany, Davis ma spore szanse na karierę. Nieźle rzuca, świetnie zbiera, gdyby jeszcze potrafił lepiej „udawać” centra byłoby mu w Raptors dużo łatwiej.

Al-Farouq AMINU (nr 8, Los Angeles Clippers)

W zasadzie nie powinienem umieszczać tu nikogo z tak wysokim numerem (a żałuję, bo z Grega Monroe czy Paula George’a też mogą być ludzie), ale w przypadku Aminu zrobię wyjątek. Moim zdaniem to jeden z największych talentów tego draftu. Niezwykłej, jak na gracza o wzroście 6’9″, motoryce towarzyszą doskonałe umiejętności rzutowe (35 proc. za trzy!). Aminu jest bardzo młody – dopiero w październiku 2010 przestał być nastolatkiem. Jest systematycznie ogrywany – zagrał we wszystkich meczach Clippers, średnio po 18 minut.

W przypadku tak młodych graczy wiele zależy od „głowy”. Aminu ma szansę, bo Clippers nie mają wielkich gwiazd na pozycji niskiego  skrzydłowego (Ryan Gomes, Rasual Butler, Jamario Moon). Teoretycznie, jużteraz mógłby stać się kimś. Na razie tak się nie dzieje. I to może niepokoić. Ale Garnett (jako PF) na początku też się tylko ogrywał w cieniu Laettnera, Gugliotty i Mitchella. Tyle, że tamci byli nieco lepszymi zawodnikami niż Gomes, Butler i Moon.

Xavier HENRY (nr 12, Memphis Grizzlies)

Od początku sezonu Grizzlies mieli nadzieję, że Henry będzie następcą OJ Mayo. Urodzony w Belgii Amerykanin na razie tego nie potwierdza.

Umieszczam go tu za zasługi przeszłe. Umiejętności motoryczne i przywódcze (co pokazał grając w Kansas) ma świetne. Tyle, że w meczach Grizzlies, które widziałem, grał fatalnie. Analitycy zwracają uwagę, że jest bardzo młody (19 lat, 1991 rocznik). Mam swoje wątpliwości, ale papiery na granie ma, a sytuacja na jego pozycji (rzucający obrońca) w Memphis robi się interesująca – OJ Mayo jest na wylocie, Tony Allen wykorzystywany jest w podobnym charakterze jak w Celtics (zadaniowiec z ławki), a Sam Young mecze świetne przeplata fatalnymi. Henry ma wszystko, by wykorzystać szansę.

Na razie ten sezon jest dla debiutantów rozczarowaniem. Dla mnie także.

Gdyw ubiegłym roku oglądałem mecze NCAA, byłem niemal pewny, że kilku z utalentowanych graczy akademickich w NBA się znajdzie. Lista brakujących jest długa. Po fatalnym sezonie w UConn jego gwiazdy – Stanley Robinson i Jerome Dyson – nie powąchały jeszcze parkietów zawodowych. Robinson ledwo (nr 59) do draftu się załapał. Nie udało się to m.in. dla Wayne’a Chisma i JP Prince’a z Tennessee czy Omara Samhana z St. Mary. Dużym zaskoczeniem jest brak w drafcie Matta Bouldina z Gonzagi (gra gdzieśna zapleczu ligi greckiej). Szkoda Scottiego Reynoldsa z Villanovy, Jona Scheyera z Duke (nawet mistrzostwo NCAA mu nie pomogło), Marquisa Gilstrapa z Iowa State i Artsioma Parakhouskiego z Radford (lider NCAA w zbiórkach).

Sąteż tacy jak Stanley Robinson, którzy do draftu trafili, ale jeszcze nie zadebiutowali (i może nigdy tak się nie stanie): Dexter Pittman z Texasu, Darrington Hobson z New Mexico czy Jarvis Varnado z Mississipi State. Ale najbardziej żałuję gwiazdy West Virginii Da’seana Butlera. Jego młodszy (i moim zdaniem gorszy kolega) David Ebanks grywa w Lakers. Butlera Miami zwolnili na kilka tygodni przed początkiem sezonu. Może ktoś wie, co teraz porabia?

Wracając do poprzedniego wpisu. Kto Waszym zdaniem najwięcej zyskał dzięki transferom? Odpowiedźcie sami w zakładce SONDY

Porównanie debiutanckich sezonów (w nawiasie numer draftu):

PUNKTY – >10 ppg

2010 – 4 graczy – Wall (1), Cousins (5), Fields (39) – Griffin (1) z draftu 2009

2009 – 9 graczy – Harden (3), Evans (4), Flynn (6), Curry (7), Jennings (10), D. Collison (21), Casspi (23), Thornton (43), R. Williams (n/d)

2008 – 13 graczy – Rose (1), Beasley (2), Mayo (3), Westbrook (4), Love (5), E. Gordon (7), Augustin (9), B. Lopez (10), Thompson (12), Chalmers (34), Morrow (n/d) – Fernandez (24), M.Gasol (41) z poprzedniego draftu

2007 – 6 graczy – Durant (2), Horford (3), Green (5), Thornton (14) – Navarro (39) i Scola (55) z draftu 2002

MINUTY – >20 mpg

2010 – 11 graczy

2009 – 18 graczy

2008 – 19 graczy

2007 – 16 graczy

Dodaj komentarz

Filed under Draft, NBA