Tag Archives: Cleveland Cavaliers

Mięsny center

Kilka lat temu rumuński drugoligowiec z Arad sprzedał jednego ze swoich piłkarzy za 15 kg mięsa.  Niedoszła nadzieja Lakersów, dwukrotny mistrz NBA Andrew Bynum znalazł się właśnie w podobnie mało prestiżowej roli.

Bynum w pakiecie z przyszłymi wyborami w drafcie NBA trafił do Chicago Bulls. W zamian, do jego byłego klubu Cleveland Cavaliers, powędrował brytyjski Sudańczyk Luol Deng.

Co prawda w transakcji nie obracano fizycznie mięsem, a przedmiotem rozliczeń były wielomilionowe kontrakty obu graczy, ale Bynum potraktowany został przez oba kluby podobnie, jak zrobili to Rumuni. Tyle, że nie miał on w niej statusu piłkarza, lecz raczejAndrew Bynum przeszedł z Cleveland do Chicago kompensaty w naturze.

Wielka nadzieja czarnych (tych wysokich)

Dla przypomnienia Andrew Bynum jeszcze kilka lat temu uchodził za wielką nadzieję Los Angeles Lakers. Klub z Miasta Aniołów i jego generalny menedżer Mitch Kupchak święcie wierzyli, że będzie z niego drugi Kareem Abdul-Jabbar, a piątka – Fisher, Bryant, Artest, Gasol, Bynum – powtórzy sukces poprzedniej Fab Five: Magica Johnsona, Scotta, Worthy’ego, AC Greena i Jabbara, a szóstego Coopera skutecznie zastąpi Odom. Zdaniem sceptyków ani Lakersi z lat 2008-10, ani Bynum nie sprostali oczekiwaniom. Ale w rzeczywistości – projekt się powiódł – Jeziorowców z lat 2007-10 od osiągnięć ekipy z okresu 1984-88 dzielił tylko jeden mistrzowski pierścień.

Bynuma od Jabbara niestety różniły nie tylko osiągnięcia, ale zwłaszcza organizm, który nie wytrzymywał tak dużych obciążeń. Ostatecznie Lakersi uznali, że lepiej mieć supercentra Dwighta Howarda niż Andrew Bynuma i rozstali się z kontuzjogennym młodzieńcem. Wyszli na tym co prawda, jak Zabłocki na mydle, staczając się niespodziewanie w ligową przeciętność, ale w rzeczywistości nikt na tej „wymianie” nie wyszedł dobrze. Z samym Bynumem włącznie.

Milioner na L4

Po długim leczeniu kolan, Bynum postanowił pewnego listopadowego dnia, będąc jeszcze w trakcie rehabilitacji po poprzedniej kontuzji, zagrać w ulubione kręgle. Kontuzja, której się nabawił, wykluczyła go z gry na kolejny rok. Widocznie, jeśli ma się więcej niż 215 cm, należy ostrożnie toczyć kule. Rozczarowanie Bynuma było zapewne tak samo duże, jak i Philadelphii 76ers, która go zatrudniła płacąc mu 16,9 mln dol. za sezon, w którym nie zagrał on w żadnym meczu.

Trudno jeszcze powiedzieć, czy cała ta historia nauczyła czegoś koszykarza, ale wygląda na to, że niewiele z niej wniosków wyciągnał klub z Philadelphii, który kilka miesięcy temu oddał jednego z najlepszych swoich graczy (o ile nie najlepszego) Jrue Holidaya za młodego centra Kentucky Nerlensa Noela, który w NBA wciąż nie zagrał meczu, bo wciąż jest kontuzjowany.

Z kolei Bynumowi zabawa w kręgle otworzyła prostą drogę do roli mięsa w transakcji wymiennej, która miała miejsce kilka dni temu.

Nadzieja księgowych

Bynum posadę znalazł w ekspresowym tempie. Cleveland Cavaliers zatrudnili go z pensją 12,25 mln dol. rocznie.

Trzeba być wyjątkowo naiwnym, by uwierzyć, że zespół, który ma całkiem przyzwoitego i walecznego (co w NBA jest wyjątkowo istotne) centra – Brazylijczyka Andersona Varejao, obiecującego zmiennika w postaci Tylera Zellera czy bardzo interesującego młodego skrzydłowego Tristana Thompsona potrzebuje pod koszem Bynuma. Tym bardziej, że o dyspozycji tego ostatniego od ponad 1,5 roku wiadomo niewiele, o ile nie zupełnie nic. Nie przypadkiem Cavs zapisali w kontrakcie możliwość zerwania kontraktu do początku stycznia 2014 r. Cleveland chcieli się wzmocnić, ale wcale nie Bynumem – woleli zdecydowanie kogoś bardziej stabilnego, a najlepiej gwiazdę.  Aby to osiągnąć, potrzebowali obiecującego gracza (niestety na rynku był tylko osobnik obarczony ryzykiem), który będzie miał wysoką pensję. W NBA nie kupuje się w końcu graczy, jak w dość niewolniczym świecie piłkarskiego biznesu, lecz wymienia się ich, a miarą transakcji są ich pensje. Potencjalnego zainteresowanego Bynumem kusić mogły dwa atuty – ciekawy, wciąż młody gracz lub możliwość szybkiego pozbycia się go i drastycznego zmniejszenia płac.  Innymi słowy Bynum był dla nich transakcyjnym mięsem – tyle, że wartym nie 15 kg czystego produktu, ale ponad 12 mln dol. rocznie.

Andrew wędrowniczek

Początkowo Cavs negocjowali z Lakersami. W zamian do Cleveland miał trafić Pau Gasol, były kolega Bynuma z drużyny, jeden z największych graczy w historii hiszpańskiej koszykówki (nad Juanem Carlosa Navarro ma przewagę kilku tytułów mistrza NBA). Trudno powiedzieć, co Lakersów interesowało bardziej – wykorzystanie zapisu w kontrakcie i szybkie pozbycie się Bynuma czy wiara, że wciąż może być on drugim Jabbarem. Zdaniem komentatorów NBA – raczej to pierwsze, choć drużyna z Miasta Aniołów nie może się pochwalić pod koszem większymi atutami poza Gasolem (duet Robert Sacre i Jordan Hill, to zdecydowanie drugi garnitur graczy, a Chris Kaman jest przez trenera D’Antoniego wyjątkowo niechętnie wpuszczany na boisko).

Jakby nie patrzeć do transakcji nie doszło, a Bynum wylądował „za międzą” – bo w Chicago.  Tam też nie jest zbyt potrzebny. Pod koszem rządzi tam Joakim Noah. Bulls wiedzie się w tym sezonie kiepsko. Ich lider, były najlepszy gracz ligi, Derrick Rose znów jest kontuzjowany. Wygląda na to, że Bynum pobędzie w Chicago tylko kilkadziesiąt godzin. Znajdzie szybko nowego pracodawcę. Pytanie tylko, czy będzie to zespół, który naprawdę w niego uwierzy, czy tylko będzie zainteresowany kolejną transakcją z udziałem fana kręgli. Tym razem jednak, Bynum nie może już chyba liczyć na ekstremalnie wysoką pensję. Dla niego nadszedł  czas udowodnienia swojej prawdziwej wartości. Chyba, że pójdzie śladem swego rumuńskiego pierwowzoru, który po mięsnej transakcji poczuł się na tyle obrażony, że odmówił gry w piłkę i w poszukiwaniu pracy fizycznej wyjechał na Zachód. Klub, który za niego zapłacił był chyba nawet bardziej rozczarowany niż Philadelphia 76ers – Bynumem. Przynajmniej tak wynikałoby z wypowiedzi członka jego zarządu:

– Jest nam przykro ponieważ straciliśmy dwukrotnie – po pierwsze nie zagra u nas dobry zawodnik, a po drugie ponieważ straciliśmy tygodniowy zapas żywności dla naszej drużyny – oświadczyły wówczas władze czwarto ligowego regal Horia.

Nam też jest przykro, choć z pobieżnego szacunku wynika, że za 16 mln dol. można wyżywić czwartoligowy rumuński zespół piłkarski przez kolejne 5000 lat. Choć byłaby to, jak na wyczynowy sport, dieta dość uboga w węglowodany.

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under NBA

Wschód drży w posadach

Ten sezon na Wschodzie NBA może zmienić wszystko. I choć to dopiero pierwsze 11-14 spotkań sezonu, już widać, że układ sił uległ poważnej zmianie.

Deron Williams, lider Brooklyn NetsJak wyglądały ostanie cztery lata na Wschodzie NBA? Był to okres dominacji pięciu zespołów, które w sezonie zasadniczym rządziły i dzieliły. Przyjrzałem się wszystkim drużynom, które w latach 2008-12 zakwalifikowały się do play-offów i czołówka takiego rankingu jest dość prosta i oczywista (według procent zwycięstw):

  1. BOSTON Celtics                   66,0 %
  2. ORLANDO Magic                65,8 %
  3. CHICAGO Bulls                   63,0 %
  4. MIAMI Heat                         62,5 %
  5. ATLANTA Hawks                59,3 %

Jedynym zespołem poza tą piątką, który w tym okresie był na plusie, było Cleveland Cavaliers (52,5 proc.) – oczywiście dzięki dwóm sezonom z LeBronem Jamesem w składzie. Ale tylko wymienione pięć zespołów zawsze miało wynik powyżej 50 proc. i pewny awans do play-offów.

Jeszcze wyraźniej dominację tej piątki obrazuje zestawienie według zajmowanych na koniec sezonu pozycji (dodane miejsca przez cztery sezony, podzielone przez liczbę sezonów) :

  1. MIAMI Heat                         3,5
  2. BOSTON Celtics                  3,5
  3. ORLANDO Magic               3,75
  4. ATLANTA Hawks             4
  5. CHICAGO Bulls                   4,25

Kolejne ekipy w tym rankingu: Cleveland Cavaliers i Indiana Pacers osiągnęły wynik 7,5 – co w praktyce oznacza, że tylko co drugi sezon awansowały do play-offów.

Nadchodzi nowa fala

Jak wygląda ten sezon? Gdyby rozstrzygać po 11-14 rozegranych dotychczas meczach, w play offach nie byłoby ani Chicago Bulls, ani Orlando Magic, a Boston Celtics zajeliby 8 miejsce, odpadając najprawdopodobniej w pierwszej rundzie z Miami Heat (choć nigdy nie wiadomo).

Na pierwszy rzut oka powód wydaje się oczywisty. Drużyny te straciły swoje gwiazdy, albo przez kontuzje, albo przez zmianę barw klubowych – Derrick Rose z Chicago leczy uraz, Dwight Howard zamienił Florydę na Kalifornię, a Ray Allen – wręcz przeciwnie z chłodnego Massachusetts udał się do Miami.

Ale co z tego? Pomijając drużyny Heat i Nets, większość z czołowej ósemki na Wschodzie ma jakieś braki:

New York Knicks (nr 2) grają bez Amare Stoudemire’a i wymienili połowę składu,

Atlanta Hawks (nr 3) pozbyła się najlepszego gracza i strzelca Joe Johnsona i podobnie jak Nowojorczycy wymieniała dość ważnych graczy,

Philadelphia 76ers (nr 7) nie mają już Andre Iguodali i Louisa Williamsa, a ten, który miał poprowadzić drużynę ku świetlanej przyszłości (Andrew Bynum) w tym roku już na pewno nie zagra,

Charlotte Bobcats (nr 5) byli w zeszłym sezonie najgorszą drużyną w historii NBA. A w tym i tak grają bez swojego lidera z zeszłego sezonu Geralda Hendersona czy Coreya Magette. Ich główny rozgrywający DJ Augustin trafił do Indiany.

Najbardziej stabilni są Milwaukee Bucks (nr 6), gdzie już w zeszłym sezonie niedoceniany, a moim zdaniem jeden z najlepszych rzucających obrońców NBA, Monta Ellis, zastąpił wiecznie kontuzjowanego Andrew Boguta. Co ciekawe obie strony tej transakcji (Bucks i Warriors) wyśli na tym nieźle – Ellis ciągnie Bucks do przodu, a Warriors bez Ellisa (i kontuzjowanego Boguta) wreszcie zaczęli bronić.

Starzy liderzy do odstawki

Tak drastycznej wymiany czołówki wschodniej konferencji nie widzieliśmy od lat. Czy to zmiana trwała? Na to się zanosi.

Orlando Magic Dwighta, pod wodzą chimerycznego Jameera Nelsona nie jest już tą drużyną co kiedyś. Na dodatek zniknęli obiecujący Ryan Anderson i weteran Jason Richardson.

Chicago Bulls, nawet uwzględniając brak Rose’a, gra po prostu słabo. Do indolencji multimilionera Carlosa Boozera można się jakoś przyzwyczaić, ale taki Joakim Noah ma jeden z najgorszych sezonów w karierze pod względem zbiórek, bloków i skuteczności z gry. Jeśli do tego dołożymy pozbycie się na prawdę wartościowych zmienników – CJ Watsona, Kyle’a Korvera i Omera Asika (świetnie mu idzie w Houston), trudno znaleźć argumenty, by Chicago miało jakieś większe szanse być w Top 4 swojej konferencji.

Boston Celtics jest na etapie przebudowy. Odejście Allena nie jest wcale taką tragedią (w końcu przyszedł „Jet” Terry), ale wygląda na to, że bez odmłodzenia Celtowie też będą mieli kłopoty z miejscem w Top 4.

Nawet gdyby drużyny te wykorzystały swój potencjał maksymalnie, na horyzoncie pojawili się nowi, silni rywale – New York Knicks i Brooklyn Nets. To oni teraz dołączą do Miami Heat w czołówce konferencji. Tą czwartą ekipą teoretycznie powinna być Atlanta, Joe Johnsona i Kirka Hinricha na obwodzie zastąpili Lou Williams, Kyle Korver, Anthony Morrow i Devin Harris, a Anthony Tolliver jest równie dobrym graczem co Marvin Williams – choć zdecydowanie niedocenionym.

Ciekawe drużyny mają w Milwaukee i Cleveland – ale Ci ostatni nie pokazują jeszcze gry na miarę swoich możliwości.

Jakby na to nie patrzeć, wbrew tytułowi książki Ericha Marii Remarque’a – na Wschodzie ciągłe zmiany. Do lutego powinny się z nich wyłonić drużyny, które przez następne kilka lat, mogą rządzić w NBA. Warto to obserwować. Choćby dlatego, że przetasowanie sił oznacza często pojawienie się nowych gwiazd. A oglądanie jest tym, co najbardziej ekscytujące.

Dodaj komentarz

Filed under NBA